خداوندا

اگر روزی بشر گردی زحال ما با خبر گردی

پشیمان می شوی از قصه ی خلقت

از این ماتم از این بدعت

زمین را کفر می گویی نمی گویی

خداوندا

تو خود می دانی که انسان بودن و ماندن دراین دنیا

چه دشوار است

چه رنجی می برد آنکس که انسان است

و از احساس سرشار است

نگاه ساکت بارن آرام روی صورتم دزدانه می لغزد

و مردم می گویند عجب این طفل خندان است

ولی مردم نمی دانند که من دنیایی از دردم

به ظاهر گرچه می خندم

ولی اندر سکوتم سخت گریانم

پ.ن: از روز تولدم(نوزدهم خرداد)بدم می یاد.نشون میده که یه سال دیگه پیر تر شدم.