می نویسم به یاد روزهای بچگی.به یاد روزهایی که با چشمان کوچکم دنیا رو خیلی کوچک می دیدم.به یاد روزهایی که زندگی رو ساده تر از اینکه هست می دیدم.به یاد روزهایی که تمام زندگی ام پر بود از خوشحا لی. به یاد روزهایی که ذهنم;قلبم و روحم پاک بود.به یاد روزهایی که فقط خودمو می دیدم و خودمو دوست داشتم.به یاد روزهایی که از دنیای بزرگترها هیچ چیز نمی دونستم.فکر می کردم تمام زندگی اون چیزی هست که در مقابل چشمانم قرار گرفته.ولی افسوس که آن دوران چه زود گذشت و من هنوز دلم پیش آن بازی های کوکانه گیر کرده.

چه آرزوی خوبیست خوابیدن در کنار مادرم وقتی که با دستان مهربانش نوازشم می کند و من آسوده از همه چیز آرام آرام به خوابی کودکانه فرو می روم.چقدر دوست دارم که دوباره دست در دست مادرم به مدرسه بروم.سختی نشستن بر روی نیمکت های صفت و چوبی را دوست دارم.به یاد شیطنت های پنهانی مدرسه می افتم.به یاد ترس هایی که از ناظم مدرسه داشتم.به یاد روزهایی که رفتند و دیگر باز نخواهند گشت.شیرینی بیست گرفتن هنوز هم از زبان روحم نرفته است.به یاد روز های کتک خوردن از پدرم می افتم .همه ی آن روزها گذشت و گذشت تا رسید به نوجوانی.روزهای جدیدی در زندگی.یاد روزهایی که از تغییرات بدنی ام می ترسیدم.یاد روزهایی که از هر تغییر جزئی ترس تمام وجودمو تسخیر می کرد ولی روی گفتن به کسی را نداشتم.به یاد روزهایی که به طور کامل نوجوانی را پشت سر نگذاشته بودم و بدنم ریتم نامنظمی داشت.

خدایا خدایا همه ی آن روزها را با تمام وجودم دوست دارم.شیرینی آن ترس و دلهره ها بهترین خاطرات نوجوانی ام است.

روزگار گذشت و گذشت تا اینکه رسیدم به فصل جدیدی از زندگیم.یعنی فصل جوانی.فصل نابودی روحم ذهنم و در نهایت جسمم.فصلی که دیگر نمی خواهم زنده باشم.به  خاطر چیزی که در وجودم هست.به خاطر حسی که باورش دارم ولی نمی توانم قبولش کنم.به خاطر متفاوت بودنم.فصلی که باید بهترین روزهای زندگیم باشد بدترین روزهای زندگیم شده است.فصلی که زندگی برایم مفهوم خود را از دست داده.فصلی که روحم مزه ی شیرینی را را احساس نمی کند.فصلی که می خواهم پرواز کنم تا بی نهایت.

دل نوشته ای از منصور    شنبه     6/4/1388    ساعت 14:50