یادت هست که گفتی دوستت دارم  سرم رو پایین انداختم و گفتم نظر لطفته.سرم رو بالا

آوردی تو چشام نگاه کردی و گفتی نظر لطفم نیست نظر دلمه

تکرار اون حرفای نافذ و اون جمله که هیچ وقت برایم تکراری نمی شد باعث شد که دل

من هم صاحب نظر بشه و منو مجبور کنه که بهت بگم منم دوستت دارم.

مگه نگفته بودی دوستت دارم؟مگه دوستت نداشتم؟چرا حالا تنها هم آغوش من یاد توست؟

یکی از ما دو تا دروغ می گفتیم...

ولی هنوز... همان قدر برایم عزیز هستی که نمی توانم تهمت ان دروغگویی رابه تو بزنم.

آری من دروغ می گفتم دروغی به وسعت تمایی بی تو ماندن هایم من دوستت نداشتم من

دیوانه وار عاشقت بودم.من تو را با ذره ذره ی وجودم می پرستیدم ولی تو............

خدایا شاهد تنهاییم باش

ببین غم ها و تنها ناجی ام باش

پر پرواز من دیریست بسته

تو بگشا و در آزادی ام باش

چراغ کلبه ام کم سو و تار است

به نور خود چراغ هستی ام باش

اسیر موج های تند خشمم

تو آرام دل دریایی ام باش

دل صادق خریداری ندارد

تو خواهان صفای ذاتی ام باش

در این آشفته بازار محبت

تو تنها شاهد ارزانی ام باش

همه ی مداد رنگی ها مشغول بودند. به جز مداد سفید

هیچ کسی به او کاری نمی داد.

همه می گفتند:تو به هیچ دردی نمی خوری

یک شب که مداد رنگی ها توی سیاهی کاغذ گم شده بودند

مداد سفید تا صبح کار کرد.

ماه کشید...مهتاب کشید...و آنقدر ستاره کشید که کوچک و

کوچک و کوچک تر شد...

صبح توی جعبه ی مداد رنگی جای خالی او با هیچ رنگی پر نشد.

"یا علی"

تو کوچه های کوفه باز پیچیده بوی غربت

صدای جبرئیل می یاد به ماتم ولایت

می گه یکی کشته شده که عشق آسمونه

اگرچه شد فدا ولی تا به ابد می مونه

پایه ی دین نبوی نبوده غیر از علی

غرق به خاک و خون شده وجه خدای جلی

ایٌام سوگ حضرت علی (ع) رو به همتون تسلیت می گم...

التماس دعا

گفت : سلام
گفتم : سلام
معصومانه گفت : می مانی ؟
گفتم : تو چطور ؟
محکم گفت : همیشه می مانم
گفتم : می مانم .
روزها گذشت . روزی عزم رفتن کرد . گفتم : تو که گفته بودی می مانی ؟
گفت : نمی توانم ! قول ماندن به دیگری داده ام .... باید بروم؟!

مگر دنیا نمی داند که من سلطان غمهایم
بیا ای مرگ با من باش که من تنهای تنهایم

با شدتی وحشیانه و جنون آمیز، آن چنان که قلبم را سخت به درد آورد

آرزو کردم ای کاش هم اکنون هم چون مسیح ، بی درنگ آسمان از روی

زمین برم دارد.یا لااقل هم چون قارون ، زمین دهان بگشاید و مرا در

خود فرو بلعد.

اما...نه ،

من نه خوبی عیسی را داشتم و نه بدی قارون را.

من یک« متوسط»  بیچاره بودم و ناچار ،

محکوم که پس از آن نیز" باشم و زندگی کنم "

نه، باشم و زنده بمانم.

و در این "وادی حیرت"پرهول و بیهودگی سرشار، گم باشم. و هم چون

دانه ای که شور و شوق های روییدن در درونش خاموش می میرد و

آرزوهای سبز در دلش می پژمرد.

در برزخ شوم این " پیدای زشت "و آن " ناپیدای زیبا " خرد گردم.

که این سرگذشت دردناک و سرنوشت بی حاصل ماست.در برزخ دو سنگ

این آسیای بی رحمی که...

« زندگی » نام دارد!