به نام خدا خالق انسان.به نام انسان خالق غم ها.به نام غم ها به وجود آورنده ی اشک ها.به نام اشک تسکین دهنده ی قلب ها.به نام قلب ها ایجاد گر عشق و به نام عشق زیباترین خطای انسان..............

 کوچه ی تنهایی

از کوچه ی تنهایی خویش می گذشتم.تنها و بی پناه در این کوچه سرگردان بودم تا به بن بست یاس و نا امیدی رسیدم.دست به دیوار شکسته ی دل خویش نهاده بر مزار آرزوهایی که مرده بودند گریستم.

در آن حال صدای کسی را شنیدم که می گفت:"مقاوم باش وچون کوه استوار بمان"به او گفتم:نمی توانم

نمی توانم.اشک هایم سرازیر شد صدایش را شنیدم که باز می گفت:در این کوچه به دنبال چه می گردی؟به

او گفتم:نمی دانم و او گفت:اما من می دانم که به دنبال چه آمدی؟به دنبال غرور خرد شده ات.

به دنبال دل شکسته ات و به دنبال احساس پاک گم شده ات و من مبهوت به اطراف  نگریستم.به او گفتم تو

کیستی؟چگونه از حال من باخبری؟ترسی مرموز سراسر وجودم را فرا گرفته بود.

وجود کسی را حس می کردم ولی او را نمی دیدم.تنها صدایی که به گوش می رسید تک ضربه های ساعت کهنه ی دیواری بود که گذر عمر را نشان می داد لحظه ای سپری شد وباز صدای آن موجود ناشناخته را شنیدم که می گفت:

"مرا نمی شناسی چون مدت هاست از من غافل ماندی منی که همیشه همراهت هستم منی که از جان به تو نزدیکترم و تو وقتی که هیچ تکیه گاهی برایت نمی ماند به سراغم می آیی".

احساس غریبی داشتم حس می کردم گمشده ام را یافته  گم شده ای که سال هاست از او دورافتاده ام وامشب

در تنهایی خویش و در اعماق دل خویش او را یافته بودم و این شعر را زمزمه کردم.

به سراغ من اگر می آیید

                                            پشت هیچستانم

                                                                                   ...................................