قلم دوان دوان آمد و گفت بنویس

گفتم چه بنویسم؟

گفت بر سینه ی سفید کاغذ بنویس

شادی های کوچک و غم های کوچک                  همش ارزونی آدمای کوچک

خوش به حال اونایی که نشون ندارن                    یه ستاره تو آسمون ندارن

اما قد خداست دلاشون                                       اونا که غم آب و نون ندارن

مثل ماهی تنگ بلور می مونن                            همیشه از دریا ها دور می مونن.

پس

تمام جانم را مرکبی می کنم و داخل قلم می ریزم و با جوهر وجودم بر روی گلبرگ های یاس می نویسم که دوستت دارم وتا عمر دارم فراموشت نخواهم

 کرد.

********************

آه ازآن روزها

آن روزی که پرنده ی قشنگ زندگیم  به سوی آسمان ها پرواز کرد و خوش

بختیم را با خود برد.دیوانه وار به سویش دویدم تا شاید به او برسم و او را باز گردانم.اما افسوس!افسوس که نه من هرگز به او رسیدم و نه او هرگزبه سوی

من باز گشت.

سرخی عشق را به عشق تو دوست می داشتم

سرخی غروب را به یاد تو دوست می داشتم

سرخی لاله را به خاطر تو دوست می داشتم

قلبم سرخ است و نام زیبای تو درآن حکاکی شده

                                        تاابد

 چند خط حرفای ...