هنگام رفتن تو

چشمانم را بستم و برگشتم

نمی خواستم رفتنت را ببینم

باور نمی کنم

هرگز...آری هرگز

که روزی چنین مرا ترک کنی

اما افسوس که صدای قدمهایت

با تپشهای قلبم یکی بود

پس همچنان می خوانمت

صادقانه می سرایمت

تو رهسپار می شوی

و من کنار پنجره در آرزوی یک نگاه

آه می کشم

تو از دیار من چه شادمانه کوچ می کنی

و چشمهای بی قرارمن

به غربت همیشگی

هنوز خیره ماندهاند.

عاشقی که تنها باشه

توی دنیا نمی مونه

دل عاشق روشکستن

شده کار این زمونه

از وقتی که رفته ای اشک مهمان

ناخوانده ای است که برروی چشمانم

جاریست وقصد رفتن ندارد

اگه خورشید بره چشمانمو دریا میکنم

تا سحر دریا رو من مست تماشا میکنم

انقدر   منتظر  یارم    میمونم   تا  بیاد

میدونم یه روزمیشه که یارم ازسفر بیاد

من که میدانم شبی عمرم به پایان می رسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد

من که میدانم که تا سرگم بزم مستی ام

مرگ ویرانگرچه بی رحم وشتابان می رسد

من که میدانم به دنیا اعتباری نیست نیست

بین مرگ وآدمی قول وقراری نیست نیست

من که میدانم اجل ناخوانده وبیدادگر

سرزده می آید وراه فراری نیست نیست

اشکی که خشک می شود

لبخندی که محو می شود

یادی که تا ابد باقی می ماند

همیشه ساده می میرد

همیشه لشکر اندوه

چنان دعاکن که انگار همه چیز دست اوست

                           و

چنان کار کن که انگار همه چیز دست توست

زندگی

گره ای نیست که در جستجوی گشودن آن باشیم

زندگی

واقعیتی است که باید آن را تجربه کرد

هنوز از شعرهایم

خاطرات عشق می بارد

ولی می دانم

آخر با نگاه عشق خواهم سوخت

تو روی دست صدها آرزو

تشییع خواهی شد

ومن بر شانه های

بی پناه عشق خواهم سوخت

دریای چشمانت عجب طوفانیست

ای نازنین...

اما من برای دیدنت بازساحل میشوم

می گویند شیشه ها احساس ندارند

هنگامی که شیشه را بخار گرفته بود

بر روی آن نوشتم که دوستت دارم و

او آرام آرام گریست.............

دورتر از غروبها

اما من با تمام وجود

ازتو می نویسم

می رسد روزی که بی من روزها را سرکنی

می رسد روزی که مرگ عشق راباور کنی

شعرهای کهنه ام را مو به موازبر کنی

تا به کی باید رفت

از دیاری به دیاری دیگر

نتوانم نتوانم جستن

هر زمان کاری و یاری دیگر

کاش ما آن دو پرستو بودم

که همه عمر سفر می کردیم